امام يعنى جامع كمالات انسانى مرحوم علامه طباطبايى مىگويد : گروهى امامت را نيابت و يا تقدّم و پيش بودن ، و مورد اطاعت بودن معنا كرده‌اند . عده‌اى ديگر جانشينى و وصايت و يا رياست در امور دين و دنيا . ولى هيچ يك از اينها نيست . نبوت داشتن اخبار الهى است . رسالت متحمل شدن تبليغ به ديگران . جانشينى و وصايت هم يك نوع نيابت است . رياست هم نوعى اطاعت شدن يعنى منشأ فرمان بودن است ولى اينها همه غير از امامت است . امامت اين است كه انسان مقتداى ديگران باشد و آنها رفتار و گفتارشان را با او تطبيق دهند » . در قرآن هر كجا سخن از امامت به ميان آمده كلمهء هدايت و راهنمايى هم به عنوان شرح و تفسير به دنبال آن آمده است . « ما به ابراهيم ( ع ) ، اسحاق ( ع ) و يعقوب ( ع ) داديم و همه را شايسته قرار داديم و امامانى كرديم كه به امر ما هدايت مىكنند » و از اين قبيل تعبيرات . برخى از اهل تسنن مىگويند اهل بيت ( ع ) خيلى كمالات دارند اما ما به آنها چكار داريم ، فعلا ما راجع به اداره ظاهرى داريم صحبت مىكنيم ! يعنى به طور كامل مىخواهند ولايت ظاهرى را از باطن جدا كنند ، ليكن اصل مسأله اين است كه خداوند قديم است و ازلى و ذات جامع همهء كمالات . طبق قانون « الواحد » نه